ทอรักถักไหม

ราตรีหนาวคราวหม่นคนท้องทุ่ง

เจรียงฟุ้งควันฟืนแห่งคืนหมอง

ร้อยเรื่องราวสาวไหมใส่ทำนอง

แว่วเสียงร้องครวญนางต่างฟืมฟัน

 

เพียรถักรุ้งพุ่งทอจากกรอไหม

วาวพลิ้วไหวไล้แสงแห่งความฝัน

ประจงลอดสอดใยไหมตะวัน

ด้วยมุ่งมั่นปัญญาจากผ้าไทย

 

จากหยาดเหงื่อเถือแรงสร้างแปลงหม่อน

มาเลี้ยงหนอนตัวงามด้วยหวามไหว

ค่อยสำรอกรอวันพันเส้นใย

ดั่งหัวใจไยหมั่นพันธนาการ

 

ก่อไฟสุมหุ้มห่มหม้อต้มไหม

จักสาวใยใส่กรอไว้ทอสาน

เจ้าหนอนน้อยแดดิ้นสิ้นชีพราน

ดั่งดวงมาลย์พล่านดิ้นยามสิ้นนาง

 

เรียงร้อยรัดจัดไหมไปมัดหมี่

ใส่เฉดสีเรื่องราวมาเคล้าสาง

พาดราวไผ่ใส่แสงเพียงเบาบาง

ดั่งรักสร้างสีสรรวันงดงาม

 

จากเส้นใยไหมกรอทอผ้าสวย

สองมือช่วยสอดรึ้งดึงสายล่าม

จังหวะเท้าเร่าร้อนถีบขอนตาม

ดั่งรักหวามงามได้ด้วยสองเรา

 

คือร้อยรุ้งเรียวไหมจากใจสาว

กับเรื่อราวงานศิลป์ถิ่นขุนเขา

ผ่านความเพียรเรียนร่ำในลำเนา

เริ่มบางเบาไร้คนมาสนใจ

 

อยากโอบกอดพรอดพร่ำรำพันเพ้อ

วอนให้เธอถักทอก่อรักษ์ไหม

ให้แพรวพราววาวรุ่งบ้านทุ่งไทย

ฟื้นสายใยโชติช่วงคู่รวงทอง

 

 

ฝากฝัน

๔ มิถุนายน ๒๕๕๑

เข้าถึงจาก

http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem115692.html

โฆษณา